Jæja, gott fólk, ég hef ákveðið að færa bloggið mitt á nýja bloggvef visis. Slóðin er http://blogg.visir.is/lara

Hún er ekki alveg tilbúin og þess vegna hef ég ekkert bloggað að undanförnu. Vona samt að þið sem komið hingað hafið þolinmæði, skilst að nýja bloggið verði tilbúið á morgun eða hinn. Mun færa allt héðan þangað yfir. 

Sjáumst að nýja staðnum

Lára 

Fréttir af Önnu Nicole hafa tröllriðið öllum þáttum af "The Insider" sem er sýndur á Sirkus. Áður en hún dó voru sýnd mýmörg viðtöl við hana og kærastan, Howard K. Stern um dauða sonar hennar og um fæðingu dóttur hennar Dannielynn. Eftir að Anna dó skyndilega á dögunum hefur ekki verið fjallað um annað en hver sé faðir Dannielynn, hvort mamma Önnu hafi verið vond kona og hver hafi stolið myndunum hennar Önnu.

Grátandi kærasti, mágkona og mágur koma fram í hverjum þættinum á fætur öðrum og lýsa sorg sinni og baráttu fyrir líki Önnu. Nú hefur sem sagt loks verið ákveðið að Anna fái að hvíla við hlið sonar síns. Þá er bara eftir að skera úr um hvað verður um litlu dúlluna Dannielynn. Ég held að enginn hafi gert sér í hugarlund hversu mikið fjölmiðlafárið yrði við lát Önnu Nicole. Það jaðrar við að það sé jafn mikið og þegar Marilyn Monroe dó á svipaðan hátt.

Samsæriskenningar eru sprottnar upp, hinir og þessir eiga að sækjast eftir auðæfum litlu Dannielynn og getgátur um ástarsambönd Önnu meðan hún var á lífi við hina og þessa eru margar. Óprúttnir náungar eiga að hafa myrt Önnu og son hennar og eiga nú að vera á höttunum eftir litlu stelpunni.

Stóru sjónvarpsstöðvarnar í Ameríku hafa beðist afsökunar á að hafa ekki gert sér grein fyrir hversu mikinn áhuga fólk hafði á láti Önnu og á því að hafa rofið útsendingu þar sem fjallað var um málið til þess að segja fréttir frá Írak. Kananum þótti sem sagt dauði hennar merkilegri en Íraksstríðið.

Ég viðurkenni að ég hef aðeins fylgst með öllu dramanu í kringum Önnu Nicole. Ég horfði á myndbandið þegar hún átti Dannielynn og viðtöl við hana þar sem hún lýsti sorginni þegar sonur hennar dó og gleðinni sem litla stelpan veitti henni. Það hlýtur að hafa verið erfitt að vera Anna Nicole. Ævi hennar var ótrúlega litskrúðug og stundum eins og sápuópera. Nú þegar verið er að sýna áður óbirt viðtöl við hana og faðernismálið er í algleymingi þá veltir maður fyrir sér hversu lengi fjölmiðlar ætla að velta sér upp úr einsemd Önnu Nicole, lífi hennar og hörmungum.

Eflaust selur þetta efni, eflaust er það lýsandi fyrir líf Önnu sem lifði og hræðist í heimi fjölmiðlana í mörg ár. Í það minnsta verður hennar minnst. Líklega er það einmitt það sem hún sóttist eftir.

 

Ég var búin að lofa sjálfri mér að blogga ekkert um klám í þessari viku. Svo mikið hefur verið talað um að hingað séu að koma klámhundar að það hálfa væri hellingur. Ég ætla svo sem ekkert að dæma um það hvort hingað megi koma fólk sem starfar í klámbransanum. Ég ætla ekki heldur að dæma um það hvort fólkið sem hingað er að koma stundi vændi eða barnaklám eða mansal. Ég ætla heldur ekki að dæma um það hvort það sé komið hingað til að skemmta sér eða í viðskiptaerindum, hvað þá kvikmyndagerð. Til þess veit ég of lítið um nákvæmlega þessa Íslandsvini.

Hitt er annað mál að frá örófi alda hefur mansal, vændi og barnaklám tengs klámiðnaðinum. Innan þess iðnaðar eru margar brotnar manneskjur sem lent hafa illa í því á ævinni. Eins er þekkt að í þessum geira sé mikið um eiturlyfjanotkun. Í áhugaverðu viðtali við Guðrúnu Ágústsdóttur í Mannlífí á dögunum sagði hún frá því að við gerð lokaritgerðar sem hún var að vinna hafi hún komist að því að fleiri konur og börn eru þrælar nú á dögum en allir þrælar til saman í Bandaríkjunum á þrælatímabilinu. Það er mjög athyglisvert.

Allir vita að í þessum klámiðnaði viðgengst slíkt. Ungar konur eru neyddar til að taka þátt í athöfnum sem þær kæra sig ekki um en sjá sig knúnar til að taka þátt í (karlar reyndar líka). Það sem mér hefur þótt leiðinlegast í þessari umræðu allri hér á landi er hvernig hún hefur snúist upp í tal um feminista og rauðsokkur. Ég sé ekki hvernig það hefur gerst. Ég sé ekki að það skipti nokkru hvort maður er feministi eða rauðsokka eða bara karlremba eða eitthvað allt annað.

Klámi tengist ýmislegt misjafnt. Það er vitað. Mansal tengist klámi. Það er vitað. Eiturlyf tengjast klámi. Það er vitað. Vændi tengist klámi. Það er vitað. En við vitum ekki hvort fólkið sem hingað er að koma, sé tengt þessum glæpum á einn eða annan hátt en þann, að það tengist klámi sem tengist ýmislegu misjöfnu.

Hvort við eigum að leyfa þeim að koma eða ekki, það veit ég ekki en hitt veit ég að mjög mörgum konum og körlum þykir klám vera niðurlægjandi fyrir fólk. Mjög fáir foreldrar vilja að börnin sín starfi í klámiðnaði og að lokum; þrátt fyrir að klám sé leyfilegt í öðrum löndum þá er það bannað með lögum hér á landi.

Ég komst yfir eintak af Mannlífi í gær. Í blaðinu voru tvær afar áhugaverðar og skemmtilegar greinar sem áttu það sameiginlegt að fjalla báðar um mjög merkar konur. Önnur greinin var viðtal við Guðrúnu Ágústsdóttur en hún var lengi vel í pólitík fyrir Alþýðubandalagið en hefur hin seinni ár staðið við hlið mannsins síns sem sendiherrafrú. Mér fannst sérstaklega gaman að lesa viðtalið við Guðrúnu sem er komin af miklum Sjálfstæðismönnum. Einkum þótti mér gaman að lesa um hvernig foreldrar hennar tóku því þegar hún var virk í baráttu rauðsokkuhreyfingarinnar.

Ég hef hitt Guðrúnu nokkrum sinnum enda sonur hennar góður vinur mannsins míns og var með okkur í menntaskóla hér á árum áður. Ég man fyrst eftir Guðrúnu þegar hún var í borgarmálunum en á þeim tíma var mamma þar líka nema bara fyrir annan flokk. Eitt sinn þegar mamma og pabbi skruppu til Danmerkur yfir helgi ákvað ég að nota tækifærið og halda heljarinnar partý heima hjá mér og bauð öllum í skólanum. Árni, sonur Guðrúnar, var einn þeirra fjölmörgu sem mættu.

Skemmst er frá því að segja að partýið fór algerlega úr böndunum og lögregla var til að mynda kölluð til. Einhvern veginn tókst samt að taka allt til og gera fínt áður en mamma og pabbi komu heim og urðu þau ekkert vör við það sem fram hafði farið. Ég var ósköp fegin og hélt mig hafa sloppið ágætlega. Svo var það fimmtudeginum síðar að mamma fór á fund hjá einhverri nefnd hjá borginni sem í sat Guðrún Ágústsdóttir. Guðrún spurði mömmu hvort allt hefði ekki farið friðsamlega fram í partýinu sem sonur hennar hafði verið í heima hjá henni helgina á undan. Mamma var ekki glöð þegar hún kom heim og ég var sett í straff.

Hitt viðtalið í Mannlífi sem vakti áhuga minn var við Sigríði Sigurðardóttur sem fyrst kvenna var valin íþróttamaður ársins. Hún var þá (þetta var árið 1964) fyrirliði íslenska kvennalandsliðsins í handbolta sem vann Norðurlandameistaratitilinn þetta árið. Þá var spilað á grasi og því ekki hægt að dripla eða stinga boltanum niður sem hlýtur að hafa haft áhrif á leikinn. Fyrirfram var ekki búist við miklu af íslenska liðinu en í fyrsta leik spiluðu þær við Svía og unnu í æsispennandi leik 5-4. Næst unnu þær Norðmenn 9-7 en sá leikur var seinna sama dag og Svíaleikurinn. Loks gerðu þær jafntefli við Dani 8-8.

Já, miklar breytingar hafa orðið á handboltanum síðan þá en Sigríður spilaði allt til ársins 1970. Þá tóku dætur hennar við en hún er meðal annars mamma Guðríðar Guðjónsdóttur sem lengi lék með Fram og landsliðinu. Sigríður er sem sagt ein þeirra þriggja kvenna sem hlotið hafa þennan eftirsótta titil, íþróttamaður ársins. 25 ár liðu frá því Sigríður hlaut þennan titil þar til kona hlaut hann í annað sinn.

Af hverju gat afi minn ekki verið bóndi og jarðeigandi í Gullbringu- og Kjósasýslu? Þá væri ég kannski milljarðamæringur. Ástæða þess að ég er að velta þessu fyrir mér er þessi litla frétt um jarðeiganda á Vatnsenda sem allt í einu er orðinn milljarðamæringur. Bara vegna þess að hann erfði landskika. Ég heyrði líka um daginn af einum bónda í Árnessýslu sem seldi hluta af jörðinni sinni og fékk fyrir hann 200 milljónir. Þarf ekki að vinna meira í þessu lífi frekar en hann vill.

Ég erfði lítið annað frá mínum forfeðrum en húmor, skapgerð, útlit og önnur óseljanleg fyrirbæri. Það má samt ekki skilja mig svo að ég sé óánægð með minn arf en mikið hefði nú verið gaman að erfa þó ekki væri nema 10 hektara af landi þar sem ríki eða bær vildi kaupa. Þá væri auðveldara að fæða og klæða fjölskylduna.

Hitt hefði líka verið jafnáhrifaríkt þ.e. að erfa eins og einn góðan hluta í banka nú eða olíufyrirtæki jafnvel símafyrirtæki eða virkjunarfyrirtæki. Þá hefði maður líka geta samráðskast með fínum köllum.

Ekki það að ég hafi eitthvað á móti því að vera alltaf skítblönk. Til þess þykir mér of gaman að lifa. Hitt hefði bara verið þægilegra.

Jæja, þá er búið að afhenda Blaðamannaverðlaunin í fjórða sinn. Ég fór á verðlaunaafhendinguna og áður en verðlaunin voru afhent sagði formaður dómnefndarinnar að fjölga þyrfti flokkunum sem verðlaunað væri fyrir. Eðlilega getur verið erfitt að veita aðeins þremur blaðamönnum viðurkenningu enda margir færir í stéttinni.

Jói fékk verðlaun fyrir rannsóknarblaðamennsku ársins. Í rökstuðningi dómnefndar segir:

Jóhannes Kr. Kristjánsson, ritstjóri, hefur í fréttaskýringaþætti sínum, Kompási, slegið nýjan og áhrifaríkan tón í íslenskri rannsóknarblaðamennsku. Umfjöllun hans um mál barnaníðinga annars vegar og um málefni Byrgisins hins vegar afhjúpuðu hvor með sínum hætti ljótleika sem almenningi og yfirvöldum hafði verið meira og minna hulinn. Mikilvægi þessara afhjúpana sést best í þeirri feiknalegu umræðu sem fylgt hefur í kjölfarið og enn sér ekki fyrir endann á. Að hluta til má rekja uppljóstranir Jóhannesar og Kompáss til notkunar á þekktum, en um leið frekar óhefðbundnum og afar vandasömum aðferðum við fréttaöflun. Slíkar aðferðir krefjast vandvirkni, hugmyndaauðgi, ritstjórnarlegs aga og síðast en ekki síst hugrekkis.

Það einstigi tókst að þræða í þessum mikilvægu þáttum um leið og rannsóknarblaðamennska á Íslandi öðlaðist sérstaka viðurkenningu og þakklæti í huga almennings.

Jói gat ekki verið viðstaddur verðlaunaafhendinguna svo Ingi tók við verðlaununum fyrir hann. Ég fékk að halda aðeins á þeim og það kom mér á óvart hvað þau voru þung. Skemmtilegt þótti mér að verðlaunin eru bronsstytta af áttavita eða Kompás

Margir halda eflaust að það sé auðvelt að búa til þátt eins og Kompás. Halda kannski að lífið í kringum þáttinn sé umlukið ljóma og glamúr. Það er svo fjarri lagi. Vinna við þáttinn er gríðarlega mikil og stundum sjáum við ekki fjölskyldu okkar dögunum saman. Við erum ekki mörg sem komum að gerð þáttarins sem gerir það að verkum að álagið er oft mikið. Við gerum líka miklar kröfur til okkar.

Okkur er oft ríkulega launað og þá er ég ekki að tala um peninga. Bréf frá áhorfendum sem vilja benda okkur á umfjöllunarefni, þakka okkur fyrir eða gagnrýna okkur eru launin fyrir erfiðið. Það er gott að vera hluti af einhverju sem skiptir máli.

Sum umfjöllunarefni krefjast meira af okkur en önnur. Umfjöllunin um Byrgið var eitt slíkt. Umfjöllunin um barnaníðininga annað. Að baki þessum umfjöllunarefnum liggur gríðarlega mikil vinna enda málin viðkvæm. Önnur umfjöllunarefni sem ekki vekja eins mikla umfjöllun geta líka krafist mikillar vinnu. Að baki 10 mínútum í sjónvarpi geta legið margar vikur í vinnu.

Stundum vildi ég vera að vinna við eitthvað annað og koma heim til mín í lok dags án þess að hugsa stöðugt um vinnuna. Það gerist þó ekki oft. Fólkið sem ég vinn með í þáttunum gerir það af ástríðu. Sömu sögu er að segja um  mig. 

Í fyrradag eyddi ég fjórum klukkustundum í að tala við mann. Eftir það vann ég fram á nótt. Mig dreymdi síðan umræðuefnið, vaknaði svo snemma og fór í vinnuna. Þegar ég var að byrja sem fréttamaður sagði gamalreyndur fréttamaður mér að það að vera fréttamaður væri ekki starf heldur lífsstíll. Það er svo satt.

Þegar ég var að lesa Morgunblaðið yfir kaffinu mínu í gær rak ég augun í mynd af bróður mínum og konu hans þar sem þau höfðu verið viðstödd einhverja sýningu hér í bæ. Það er svo sem ekkert nýtt að myndir af honum birtist í blöðunum en í þetta sinn kom það mér verulega á óvart vegna þess að síðast þegar ég vissi var hann búsettur á Sri Lanka og ég hafði bara ekki hugmynd um að hann væri á Íslandi.

Minnir mig á þegar hann kom hingað síðast og ég rakst á hann á Ölstofunni. Þá vissi ég ekki heldur að hann væri á landinu.

Í fréttum Stöðvar 2 í gærkvöldi var svo sagt frá því að karl faðir minn hefði verið einn þeirra sem þegið hefðu biðlaun frá Rúv og væri því hættur á skjánum. Jahérna, hugsaði ég með mér, ekkert veit ég nú um mína fjölskyldu. Kannski þarf ég að rækta samband mitt við hana

Það kom þó í ljós að fréttir af andláti pabba á skjánum voru strólega ýktar enda er hann ekki einn þeirra sem ætlar að þiggja biðlaun. Það þýðir, ef ég skil það sem útvarpsstjóri segir í Fréttablaðinu í dag rétt, að karlinn ætlar að vinna launalaust fram á haust.

Í ljósi þessa skoðaði ég myndina af Þorfinni og spúsu hans í Mogganum betur og komst að því að þetta gæti verið gömul mynd af þeim skötuhjúum, tekin síðast þegar hann var hérna. Kannski er hann ekkert á Íslandi. Hvað veit ég!

Ákvað í kjölfar alls þessa að bíða eftir símtali frá brósa

Þegar hugmyndin um að kanna innihald ferskra kjótvara hér á landi kviknaði hjá okkur í Kompási þá var ég full efasemda um að það myndi leiða til einhvers. Ég hélt áð íslensk matvara væri laus við aukaefni og því myndi slík könnun vera óþörf. Það var nú öðru nær.  

Eins og fram kom í Kompás þættinum í kvöld þá er lambakjöt, nautakjöt, fiskur og kjúklingur sprautaður af vatni og bindiefnum. Ég er enn ekki viss um til hvers en svona er þetta. Kannski höfum við neytendur verið sofandi í þessum efnum. Kannski eru fleiri eins og ég bara bláeygðir þegar kemur að íslenskum matvælum. Ég vissi til dæmis ekki að brauðskinka eða samlokuskinka væri allt að 40% vatn. Ég vissi ekki heldur að 1 kíló af frystum fiski væri í raun bara 800 grömm þegar búið er af afþíða hann. Hvað þá að frysta lambalærið væri mun léttara þegar búið væri að afþíða það en þegar ég keypti það.

Ég vissi ekki heldur að í nautakjöti og kjúklingabringum væri stundum sykurvatn. Svona hef ég verið bláeyg. Ég ætla að lesa betur á pakkningarnar næst þegar ég fer í búð. Skinka sem kostar 2399 kr/kg og inniheldur 10% vatn er ekki svo mikið dýrari en sú sem kostar 1799 kr/kg og inniheldur 40% vatn.

Það á bara að mínu mati að merkja þetta allt saman vel. Kannski eru einhverjir sem vilja kaupa vatnsbætt matvæli á ódýrara verði. Með því að merkja vöruna þá er ekki verið að plata neinn. Það má líka alveg gera það með 8 punkta letri svo allir geti lesið það en míkróletri eins og sumir framleiðendur freistast til að gera.

Fyrirsögnin er stolin úr gömlu áramótaskaupi þar sem Laddi sem rannsóknarmaður er að drekka úr hvítu plastmáli og um leið að kalla eftir þvagprufu frá Skúla. Þegar hann fattar að hann er að drekka þvagið úr Skúla segir hann: Merkja þetta betur, Skúli minn"

 

Það fer bráðum að verða kominn tími til að stjórnvöld svari fyrir hvers vegna Byrgið fékk að starfa óáreitt um árabil. Ljóst er að brotið var á sjúklingum á heimilinu og peningum var stungið undir stól. Eins er ljóst að stjórnvöld vissu þetta. Landlæknir var búinn að tala við stjórnvöld, sjúklingar voru búnir að tala við stjórnvöld, fyrirtæki voru búin að tala við stjórnvöld.

Smám saman leysist flækjan sem búið var að spinna utan um Byrgið. Hitaveita Suðurnesja segir Byrgið skulda sér á sextándu milljón króna. Forstöðumaðurinn keyrir um á lúxusbíl og byggir sumarhús í Grímsnesi, sjúklingar borguðu of hátt verð fyrir lyf og sjúklingnar sem titlaðir voru starfsmenn fengu ekki laun heldur aðeins peninga í formi blessunar frá hinum heilaga. Tvær skýrslur eru sammála um fjármálaóreiðu Byrgisins.

Fjórar konur hafa kært forstöðumanninn fyrir misneytingu, segja hann hafa beitt andlegu valdi til að fá sínu framgengt. Og enn bætist í. Nú heyrist úr sveitinni að Guðmundur og félagi hans séu byrjaðir að reisa sumarhús á lóðum sem þeir fengu á slikk frá sveitarfélaginu.

Hvenær ætlar einhver að taka ábyrgð á þessu máli? Hvers vegna stígur borgarstjóri ekki fram eða ráðherra og segir málið alvarlegt? Er það vegna þess að þarna eru sjúklingarnir fullorðnir eða er það vegna þess að þetta hefur verið í gangi fram á þennan dag og er því óþægileg mistök í nútíma en ekki úr fortíð.

Ég skal ekki segja. Þegar við fórum af stað með okkar umfjöllun um Byrgið þá héldum við að stjórnvöld myndu koma fólkinu sem þar bjó til hjálpar. Nú bíð ég eftir að það gerist.

Það er ótrúlegt hve fljótt ungmenni geta breyst úr ljúflingum í glæpamenn. Á ruv.is er sagt frá því er húsmóðir í Súluhöfða í Mosfellsbæ stökk til er hún sá fjögur ungmenni brjótast inn í hús nágrannans. Konan náði bílnúmeri innbrotsþjofanna sem flúðu af vettvangi er hún kom að þeim. Þeir náðust seinna en vegna þess hve árvökul konan var náðu þeir ekki að hafa neitt á brott.

Það vill svo til að ég þekki aðeins til þeirra sem eiga heima í þessu húsi sem brotist var inn í. Innbrotsþjófarnir eru úr Mosfellsbæ og þegar ég var búin að heyra alla söguna þá brá mér. Þjófarnir eru flæktir inn í heim fíkniefna og þegar ég ræddi þetta mál við unglingana hér í bænum þá kom í ljós að einhver stórkostleg brotalöm er á löggæslu í bæjarfélaginu. Þannig virðist vera jafn auðvelt að kaupa sér hass eða amfetamín eins og að kaupa sér kókamjólk. Seljendur slíkra efna eru auðfundnir að því er virðist og lítið sem ekkert eftirlit haft með krökkunum sem hanga í sjoppum bæjarins. Allir vita, meira að segja ég, hvert á að fara til að útvega dóp.

Sömu sögu er víst hægt að segja um Kjalarnes og hverfið þar. Þar er eiturlyfjaneysla unglinga meira vandamál en í öðrum hverfum Reykjavíkur. Sögur af löggum sem allir krakkarnir þekkja eru líka margar hverjar furðulegar. Þannig eiga sumar þeirra að hafa sagt ungviðinu til um hvernig best sé að keyra undir áhrifum áfengis eða próflaus og flestir krakkarnir eru sammála um að ef löggan í Mosó er kölluð til þá sé óþarft að óttast afleiðingarnar. Kannski eru þessar sögur ýkjur en þegar að nánir vinir barna manns eru á örstuttum tíma farnir að neyta fíkniefna þá bregður manni í brún.

Ég talaði líka við konu um daginn sem býr úti á landi. Hún sagði dílerinn í bæjarfélaginu sitja í bíl við sjoppu staðarins og selja hverjum sem vildi, hvað sem vildi og ekkert væri að gert. Í Garðabæ er líka umtalað að hópur ungmenna haldi þar öðrum í hálfgerðri gíslingu með ofbeldi. Nokkrir úr þeim hópi fengu frekar vægan dóm í dag fyrir frelsissviptingu og grófa líkamsárás. Íbúar sem ég hef rætt við í Garðabæ segja lítið að gert og að þessi hópur, sem heltekinn er af fíkniefnaneyslu, vaði hreinlega uppi.

Sögur eins og þessar vekja upp þá spurningu hvort löggæsla í minni bæjarfélögum sé nægjanleg. Það væri áhugavert að vita hve mörg stöðugildi eru á hverja þúsund íbúa.  Hvað er hægt að gera? Hvernig er hægt að koma í veg fyrir að einstaklingar breytist úr ljúflingum í dópista eða glæpamenn á örfáum mánuðum? Ef eiturlyf eru eins aðgengileg og kókamjólk er nema furða að sífellt fleiri verði þeim að bráð.

Ég bara spyr. Mörgum finnst að einstaklingar sem misnota börn eigi að fá harða dóma. Í þessari frétt á visi kemur fram að maður hafi verið dæmdur í eins og hálfs árs fangelsi fyrir að misnota þrjár stúlkur. Hann hafi og verið kærður fyrir misnotkun á fleiri stúlkum en þau brot hafi verið fyrnd. Fréttir af svona dómum vekja marga til reiði.

Annar dómur féll í dag en þar var maður dæmdur í fjögurra ára fangelsi fyrir mjög hrottafengna og alvarlega nauðgun. Hámarks refsins fyrir nauðgun er sextán ár. Hámarksrefsing við kynferðislegri misnotkun á barni er 12 ár. Ekki rekur mig minni til að einhver hafi fengið svo langa dóma.

Hversu slæm þurfa brotin að vera til að refsingin fylli þennan ramma? Hve marga þarf einstaklingur að misnota til að fá harðari refsingu en hér er? Ágúst Magnússon, sem um daginn var staðinn að verki þegar hann ætlaði að hitta það sem hann hélt að væri 13 ára stúlku í kynferðislegum tilgangi, var laus. Hann var dæmdur fyrir að misnota sex drengi kynferðislega. Tæpum þremur árum seinna var hann kominn á Vernd. Í máli fimmtuga mannsins eru stúlkurnar þrjár. Hann fær eitt og hálft ár. Það þýðir að hann verður kominn á Vernd eftir 9 mánuði og laus eftir 12, ef hann hagar sér vel.

Maðurinn sem var dæmdur í dag fyrir hrottafengna nauðgun verður laus eftir um tvö og hálft ár. Er þetta rétta leiðin? Erum við að vernda börnin okkar með þessum dómum? Hvaða skilaboð erum við að senda fórnarlömbum þessarra manna?

Er kannski kominn tími til að endurskoða þessi lög? Ég veit ekki, kannski erum við á réttri leið. Kannski eru fangelsin okkar það góð að þau betrumbæta þá sem sitja þar inni. Ég vil gjarnan heyra hvað ykkur finnst.

Í dag er Nemó dagurinn hjá Verzlunarskóla Íslands. Elsta dóttir mín sækir þennan skóla en hún hóf nám þar í haust. Það þýðir að hún er sextán ára og verður 17 ára síðar á þessu ári. Þegar ég var í MH þá voru allir nemendur þar sjálfráða enda varð maður það þegar 16 ára aldrinum var náð. Foreldrar báru ekki lengur ábyrgð á manni og maður gerði nánast hvað sem maður vildi. Átti engan pening og eyddi í samræmi við það.

Nú er þetta breytt. Dóttir mín ræður sem sagt engu heldur er á mína ábyrgð. Það þýðir að hún er á ábyrgð skólans þegar hún er þar, hefði ég haldið. En aftur að Nemó deginum.

Dagurinn er sá stærsti í skemmtanalífi Verslinga og hefst snemma morguns með morgunverðarteiti. Síðan er margt brallað yfir daginn og þegar kvöldar er farið út að borða og að lokum er heljarinnar dansleikur sem stendur langt fram á nótt.

Herlegheitin kosta tugi þúsunda. Miði á ball 5000 kall, út að borða 10.000 kall, morgunverður, rútuferðir, leigubílar, ný föt, skór, förðun, hárgreiðsla og ég veit ekki hvað og hvað. Mig grunar líka að einhverjir nemendur eyði peningum í áfengi og sígarettur. Sumir eyða 50 þúsund kalli eða meira í þennan eina dag.

Það er svo sem gott og blessað ef fólk á pening. Ég minnist ekki á þetta hér vegna þessa heldur vegna þess að það er á svona dögum sem maður getur bara treyst ósjálfráða barninu. Ég get lítið fylgst með henni í dag, enda ekki velkomin í gleðskapinn. Ég verð líka að treysta því að skólastjórnendur viti hvað þeir eru að gera og að gæsla sé til fyrirmyndar á staðnum. Svo er ég svo heppin að stelpan mín vinnur og þarf  því ekki á minni ölmusu að halda. Hún er líka oftast nær skynsöm. Ég vona bara að krakkarnir gangi hægt um gleðinnar dyr.

Hagnaður bankanna er gríðarlegur  að undanförnu. Þegar maður heyrir slíkar tölur þá veltir maður fyrir sér hvort hluta hagnaðarins megi rekja til þess að það kostar alltaf meira og meira að vera í viðskiptum við bankana. Þannig kostar það peninga að taka út peninga sem maður á í bankanum, kostar peninga að hringja í bankann til að fá upplýsingar um peninga sem maður á í bankanum, kostar peninga að fá yfirlit yfir peninga sem maður á í bankanum. Að maður tali ekki um alla peningana sem það kostar að fá lánaða peninga hjá bankanum.

Ef þú notar debetkort einu sinni á dag, alla daga ársins og borgar 13 krónur fyrir hverja færslu þá kostar það þig 4.745 krónur á ári. Ef allir Íslendingar nota debetkort á sama hátt þá fá bankarnir 1.423.500.000 krónur í sinn vasa.

Já, það er gott að eiga banka. Ég  væri alveg til í að eiga eitt stykki, þó ekki væri nema bara lítið útibú úti á landi.

Um fátt annað hefur verið rætt á mínum vinnustað í dag en Kompás þáttinn í gær. Fólk er að velta fyrir sér hvernig standi á því að maður sem er að afplána þungan dóm fyrir kynferðisbrot gegn börnum skuli hafa tækifæri til að brjóta af sér aftur. Hann er jú í afplánun.

Fangelsismálastjóri var gestur Íslands í dag fyrr í kvöld og þar kom hann með athyglisverðan punkt sem vert er að gefa gaum. Um það bil hundrað menn höfðu samband við tálbeitu Kompáss í kynferðislegum tilgangi. Vandinn liggur ekki bara hjá fangelsismálayfirvöldum heldur víðar. Hvernig getum við verndað börnin okkar gegn þeirri vá sem stafar af slíkum mönnum?

Inn á barnalandi.is var sett inn könnun í dag þar sem spurt var hvort maður þekkti barnaníðing. Um það bil einn af hverjum þremur sem svöruðu kváðust þekkja barnaníðing. Í mjög mörgum fjölskyldum er að finna einhvern sem hefur leitað á barn eða börn innan fjölskyldunnar. Oftar en ekki er slíkt þaggað niður eða þá að fjölskyldan lætur sem ekkert sé eða lítur undan, neitar að horfast í augu við vandann.

Það er eðlilegt þar sem það getur verið erfitt að takast á við svo stórt vandamál. Þá þykir mörgum betra að láta sem það sé ekki til staðar. Ég held að þetta sé hluti vandans. Allt of margir þegja ef grunur leikur á að verið sé að misnota barn/börn. Það vill enginn ásaka einhvern um svo alvarlegt brot nema vera þess fullviss að hafa rétt fyrir sér. Ástæðan er sú að bara með því að saka einhvern um kynferðislega misnotkun getur það rústað lífi viðkomandi.

Þættinum bárust í dag fjöldamargir tölvupóstar og fjöldamörg símtöl varðandi mál af þessu tagi. Ég vil benda fólki, sem grunar að verið sé að brjóta á rétti barna, til að hafa samband við lögreglu. Ég vil líka hvetja alla foreldra til að brýna fyrir börnum sínum að enginn má koma við þau á þann hátt sem þeim þykir óþægilegt og að ef einhver gerir slíkt að láta vita.

Með samstilltu átaki foreldra, lögreglu, fangelsismálastofnunar og dómsvalda er í það minnsta hægt að gera barnaníðingum erfiðara fyrir.